ترانه‌ای در تاریکی هک شد!!!!!!!!!!!!!$$

اضطراب که می‌آید سکوت می‌آورد برایم و آشفتگی. اضطراب که می‌آید معده دردهای شبانه می‌آورد و افکار پریشانی که دائم از این سو به آن سو می‌دوند. اضطراب که می‌آید گیر می‌دهد به زمین و زمان و از همه چیز بیزارم می‌کند. تمام دلخوشی‌هایم را مسخره می‌کند و کنار می‌زند. از هر مسئله‌ی پیش و پا افتاده‌ای غول می‌سازد و زندگی را سیاه می‌کند. اضطراب که می‌آید، گیر می‌دهم به تو، هزار و یک دلیل منطقی و غیر منطقی کنار هم ردیف می‌کنم و می‌گویم باید همه چیز را تمام کرد. موبایلم را خاموش می‌کنم، زود می‌روم... دیر می‌آیم... بیهوده پرسه می‌زنم....همه اعتراض می‌کنند که چرا موبایلت خاموش است و من فقط سکوت می‌کنم. زنگ می‌زنم خیلی ساده می‌گویم همه چیز از نظر من تمام شده است. نمی‌گویم دوباره به هم ریخته‌ام، دست و دلم می‌لرزد و از همه چیز بیزار شده‌ام؛ اما تو می‌فهمی....توضیح نمی‌خواهی...بحث نمی‌کنی...سعی نمی‌کنی منصرفم کنی...می‌گذاری به حال خودم باشم تا این دوره بگذرد. اضطراب که می‌آید گیر می‌دهد به آرایش کردنم. یاد بهره‌کشی و هزار چیز دیگر می‌اندازدم. آن قدر می‌گوید و می‌گوید که همان رژ بیرنگ را هم پرت می‌کنم روی میز و می‌روم.

اضطراب که می‌آید گیر می‌دهد به مُرده‌ها. هر چه بحث و حرف قدیمی و پوسیده و اعصاب خرد کن است از قبر می‌کشد بیرون و از سر نو می‌گیرد. انگار نه انگار که من این همه سعی کرده‌ام این‌ها را فراموش کنم.

اضطراب که می‌آید دیگر با یک من عسل هم نمی‌شود خوردم. بچه‌ها که شوخی می‌کنند از ترس این که مبادا حرف ناجوری از دهانم در بیاید لبم را گاز می‌گیرم و مرتب دندان قروچه می‌کنم.

صدای پایش که می‌آید ترس برم می‌دارد. … این دفعه چقدر طول می‌کشد؟

صلح یعنی عطر غذا در شامگاهان

صلح یعنی این‌که ماشینی دم در خانه‌ات توقف کند

و تو وحشت نکنی

صلح یعنی، آن‌که در خانه‌ات را می‌کوبد،

کسی نباشد جز یک دوست.

از کتاب: ( همه چیز راز است! ) / سروده‌ی یانیس ریتسوس / ترجمه‌ی احمد پوری

*****

در مورد پست پایین اگر فکر می کنید توضیحات طولانی می شود پیشنهاد می کنم در وبلاگ خودتان پستی را به مقوله ی فرهنگ اختصاص بدهید. این طوری هم افراد بیشتری استفاده می کنند و هم مطلب از دیدگاه های مختلف بررسی می شود. فیمای عزیز به خاطر این مطلب ممنونم.

به تازگی کتابی خواندم به نام " تعریف فرهنگ برای دخترم " **  نوشته‌ی " ژروم کلمان ". نویسنده فرانسوی‌‌ست و پست‌های متعددی در وزارت فرهنگ فرانسه داشته. مطالب به صورت پرسش و پاسخ بین پدر (نویسنده) و دختر نوجوانش هستند و در واقع ما شاهد گفتگو بین دو نسل هستیم.( البته پدر خیلی بیشتر از دختر صحبت می‌کند.!!) کتاب را که می‌خواندم چند سوال برایم پیش آمد که پاسخ به آن‌ها برایم مشکل است .

یک: آیا فرهنگ یک معنا و مفهوم مشخص دارد که در هر زمان و مکانی یکسان است یا مفهومیست مثل خوشبختی و بدبختی که از دید هر شخص متفاوت است؟

دو:اگر قبول کنیم که مردم ساکن هر منطقه از لحاظ فرهنگی کمی با مناطق دیگر متفاوتند پس باید در هر کشور فرهنگ‌های گوناگونی وجود داشته باشد خوب پس چطور می‌توان همه‌ی این فرهنگ‌ها را با هم جمع بست و  مثلن لغتی به نام" فرهنگ ایرانی" را بیرون داد؟

سه:فرهنگ ایرانی چیست؟

چهار:آیا فرهنگ با سنت یکی‌ست؟ اگر یکی نیست چرا همیشه سنت را به پشت فرهنگ می‌چسبانند؟ برای این نیست که می‌خواهند فرهنگ ایرانی را یک جورهایی اسلامیزه!! کنند؟

پنج:مرز بین فرهنگ، عرف و سنت چیست؟

شش: این کتاب بحث‌هایی راجع به نقاشی، موسیقی، سینما ، معماری و در کل هنر دارد و این‌ها را از جوانب مهم فرهنگ می‌داند و توضیح می‌دهد که مثلن سینمای هالیوود با ساخته‌های فرانسوی چه تفاوت‌هایی دارد یا سبک‌های نقاشی از قرون وسطا تا امروز چه تفاوتی کرده و....با توجه به این مطالبی که گفتم چرا خیلی‌ها تا صحبت از فرهنگ می‌شود به جای این‌که به یاد ادبیات و هنر و زبان بیافتند، مهمان‌نوازی و آشپزی و تعارف تکه پاره کردن و....به عنوان مظاهر فرهنگ ایرانی به ذهنشان خطور می‌کند؟

سوال‌های دیگری هم هستند اما فعلن این‌ها پررنگ‌ترند.

**************

** "تعریف فرهنگ برای دخترم" / نوشته‌ی  "ژروم کلمان" / ترجمه‌ی  "نسیم وهابی"/ نشر  "روشنگران"

*************

پ.ن: قسمت پیوندهای وبلاگ ناقص است. دوستان عزیزی که مشتری دائم وبلاگشان هستم یک وقت فکر نکنند که از لیست حذف شده‌اند. کامپیوترم مشکل پیدا کرده و کمی برای کانکت شدن اذیت می‌کند. در واقع نیم ساعت معطل می‌کند تا یک کار کوچک انجام بدهد.این روزها هم نه من وقت دارم نه (گ) که دستی به سر و گوش این بیچاره بکشیم.

پ.ن2: آرشیو موضوعی هم ناقص است و هنوز وقت نکرده‌ام همه‌ی پست‌ها را سر و سامان بدهم. (چه بلاگر ِ شلخته‌ای هستم من!!!!)

خواب دیدم صبح شده و بیدار شده‌ام. از اتاق که بیرون آمدم همه‌ خانه بودند، مرا که دیدند اول تعجب و بعد شروع به خندیدن کردند. همه‌شان با هم می‌گفتند ( تو کوری....تو کور شده‌ای!). با تعجب به چشمانم دست کشیدم و گفتم (یعنی چی؟؟؟)، گفتند (دیشب که تو خواب بودی چند نفر به ما حمله کردند و تو را در خواب کور کردند) گفتم (ولی من می‌بینم) و بعد رنگ لباس‌ها‌یشان را با اشاره به جایی که هر کدام نشسته بودند گفتم. اما آن‌ها باز می‌خندیدند و حرفشان را تکرار می‌کردند. انگار اصلن از کور شدن من ناراحت نبودند. از طرفی من که می‌دیدم!!!!....آن‌قدر گفتند و گفتند که یک دفعه به خود آمدم و دیدم تیغ به دست با شکاف عمیقی در هر دو چشم جلوی آینه ایستاده‌ام و اشک می‌ریزم. به تصویر وحشتناک خودم زل زده‌ بودم. ... هنوز هم می‌دیدم!!

 بیدار که شدم بالشم از اشک مرطوب بود، می‌ترسیدم به آینه نگاه کنم. این دیگر چه خوابی بود؟؟ تمام روزم خراب شد. می‌گویند خواب بازتاب تفکرات و وقایع روزمره است. نمی‌دانم شاید دلیلش مطلبی بود که قبل از خواب راجع به جنگ خوانده بودم. خوابِ بی‌آرامش می‌شود عذاب مضاعف. می‌شود روبه‌رو شدن با هر پدیده‌ی روزمره به توانِ 2 ، می‌شود...؟

خوب من رسمن از همین تریبون اعلام می‌کنم که از روی تنبلی و به دلیل نداشتن وقت یک قالب آماده انتخاب کردم و قصد عوض کردنش را هم ندارم.

( سینا من که جرئت ندارم بهت تلفن بزنم و بگم که همه‌ی زحمت‌هات رو هدر دادم. اما واقعن رنگ مشکی من رو دیوونه می‌کنه. با سفید یا آبی خیلی راحت‌ترم. در کمال پررویی باید بگم لطفن دوباره زحمت بلاگرولینگ رو بکش و وارد قالبش کن. )

(وای من همین الان وبلاگ خودم رو دیدم. نمی‌دونم قالبش کِی عوض شده. گفته بودم که اگر شبی نصفه شبی اومدید دیدید از این رو به اون رو شده تعجب نکنید. من نمی‌دونم آخه از این راهِ دور چه جوری باید بگم چی می‌خوام و چه رنگ و چه سایزی؟؟؟)

نمی‌دونم تا به حال این حس رو تجربه کردید؟ اگر تجربه کرده باشید خوندن این شعر می‌تونه براتون جالب باشه:

به یاد می‌آورم

خشمم را

و جستجویم را

در پی کلمات مناسب

برای خشمم

و آخرین تصحیح پیش از پاکنویس را

و بلند خواندن آن برای خود

و سرانجام

احساس رضایتی

که خشمم را فرو‌می‌نشاند.

حق دارم

از یاد ببرم

کورمال کورمال رفتن‌های بیهوده‌ام را

در پی برگه‌های سفید

و ترسم را که

مبادا انگشتانم

نا‌توان‌تر شوند

آن دم که کاغذ سیاه

فرو‌می‌افتاد از دستم

قبل از پاکنویس

و تا می‌آمدم آن را بردارم

حقیقت از من می‌نهفت.

(اریش فرید)

دور شده‌ام

از تو

از هر چه شیرین و روشن و شاد است

و غرقه گشته‌ام

در باتلاقی از

خوب و بد

معروف و منکر

پچ ‌پچ و پوزخند

نیمی از من این سو

نیم دیگر در بند،

در بند عرف

زندان فرهنگ

پشت حصار ِ کج فهمی این و آن.

هدف هزار نگاهِ نشُسته‌ام انگار

با این همه برچسب بر پیکرم!

******************

پ.ن: چند روزیست که آی اس پی مشکل دارد. به هیچ وجه نمی توانم صفحه باز کنم و اگر هم باز شود نصفه و نیمه است. خلاصه این که مطالب این دو سه روز اخیر هیچکدامتان را نخوانده ام. این اعتیاد به وب گردی و وبلاگ خوانی هم بد دردیست!!!

پ.ن۲: اگر احیانن شبی نصفه شبی آمدید دیدید که رنگ و روی وبلاگم عوض شده و قالب قبلی دود شده رفته هوا بنده بی تقصیرم . ( سیناااااااااااا تو رو خدا فسفری رو بیخیال شو )